| تبليغات | X |
|
"آنچه را میدانی زیر پا مگذار..." همین!
|
دوم شهریور
۷ صبح
نظام وظیفه
آموزشی
کرمانشاه
۵۶ روز
رمضان
رمضان
رمضان
.
.
.
دعایم کنید و حلال
یا علی
... درمان
مـــادر
... درمان
یادم میاد اولین گریه ای که تو زندگیم کردم و دلیلش گشنگی یا دلدرد یا آبنبات یا اسباب بازی یا تنبیه بابا یا... نبود صبح 14 خرداد 68 بود...
به خاطر نفس کشیدن تو زمونه ای که خمینی توش نفس کشیده اون دنیا دهنمون سرویسه!
... تا درمان
دوست جدیدم؛ حسین گفته:
"
با سلام به اقا محمد جواد این چند جمله را که براتون فرستادم نه از بابت حال گیری یا چیزی شبیه این باشه فقط قصد بنده اغاز ارتباطی دوستانه است..در ضمن دوست من زیاد به فکر حنظله های کشورهای دیگر نباشید که به حول قوه الهی حنظله هایی بس تلختر در کشور شریف ایران موجود می باشد بنده وقتی می بینم که این توجهات مردم شریف ایران به چنین میوه هایه تلخ دیگر کشورهازیاده و افکار ایشان را پریشان کرده دلم به حال حنظله های خیابان های کشورم بد جوریی می سوزه پس به قول معروف "چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است" لطف بفرماید نوک پیکان توجه های انسانیه خود را معطوف به دیار خود کنید
"
----------------------------------------
چون ایشان اولین نفری نیستند که این ایراد را می گیرند؛ نظر و البته جوابشان را
به عنوان یک پست جدید در وبلاگم قرار دادم؛
بگذار هر که بگوید هر چه می خواهد...
دوست خوبم؛
در اینکه شاید کودکانی با وضع تلخ تر در مملکت؛ شهر؛ محله؛ همسایگی و یا فامیل خود من و یا شما وجود داشته باشند، بنده هم با شما کاملا موافقم؛ و مطلبی هم که با عنوان حنظله نوشتم هیچ منافاتی با این مسئله ندارد. تنها چیزی که باعث شد این مطلب را بنویسم یک جوشش کاملا درونی و به قول قیصر : "مثل شعر ناگهان" بود؛ و شاید دلیلش هم بی گناهی کودکانی بود که چه پدران و مادرانشان بخواهند زیر بار زور بروند و چه نخواهند؛ مجبورند به تحمل گرسنگی و تشنگی و قطع برق و تبعاتش (از جمله تلف شدن کودکان نارس درون دستگاه های بیمارستان ها) و تکه تکه شدن پدر و مادر و برادر و خواهر و دوستانشان و حتی گذشتن تانک از روی اجساد آنها در پیش چشمان معصومشان. و البته احساس نا امنی که به نظر من بدترین بلایی است که ممکن است بر سر ملتی خراب شود و مثل از دست دادن سلامتی تا کسی دچارش نشود، عمق دردش را نمی فهمد.
فکر کنم این دلایل کافی است برای نوشتن احساس درونی ام و البته با کمال تعجب با عصبانیت چند نفر روبرو شدم که نمیدانم چرا از پر کردن صفحه های وبلاگ خودشان و دیگران از انواع خزعبلات و مطالب تکراری و شعر های شاید با وزن و قافیه ولی قطعا بی معنی و داستان های بی نمک و مخ زنی ها و به قول شما "اعمال شیطانی" و کلا وقت تلف کنی های بیهوده، این قدر عصبانی نشدند که از یاد کردن بنده از غربت عده ای کودک که تمام دنیا برای نابودیشان هم قسم شده اند و کسی هم جرأت ندارد حتی در وبلاگ شخصی خودش حرفی از آنها بزند؛ چه رسد به مجامع بین المللی و شورای امنیت و کنفرانس اسلامی.
انگار سلطنت شیطان بدجوری دارد فراگیر می شود و این دردی نیست که به قول شما با"معطوف کردن نوک پیکان احساس های انسانیه" من و شما به سمتی، قابل تسکین باشد و نیاز به "درمان" اساسی دارد.
آری عزیز؛
نمیدانم چرا پیش از اینکه کسی حرفی از کودکان فلسطینی -که تنها بخش کوچکی دردهایشان گرسنگی است- بزند؛ حرف نزدن از گرسنگی کودکان ایرانی باعث عصبانیت کسانی که صدای انسان دوستی ناسیونالیستـیــشان درآمده نمی شود.
بله دوست جدید من؛
حال به غربت آن کودکان بیشتر پی می برم و خوشحالم از اینکه اگر نتوانستم خودزنی یا خودکشی کنم؛ حداقل مطلبم تلنگری شد برای دوستانی که معنای درد غربت را کمی حس می کنند و بلکه دعایی کنند برای آمدن "درمان"؛ و الــّا نه من کسی هستم که به یاد گرسنگی کودکی -چه در ایران و چه هر کجای دیگر دنیا- یک لقمه از غذای لذیذم بـزنم و نه کسانی که از من ایراد گرفتند؛ و نه من کسی هستم که به یاد احساس ناامنی کسی یک دقیقه دیر تر خوابم ببرد و نه آنها.
...تادرمان
این متن یک خود زنی است:
سلام برادرم... حنظله! * هنوز نفس می کشی؟!
آخرین باری که دیدمت ده ساله بودی، الان چند سال داری؟
اگر از احوال من جویا باشی باید بگویم که در این زمستان زندگی در اینجا خیلی سخت شده.
چون بعضی مواقع مجبورم به خاطر کمک به همنوعانم، شعله یکی از بخاری های خانه مان را مقداری کم کنم، یا اینکه بروم از توی کمدمان یکی دو تا لباس گرم بردارم و بپوشم... باورت می شود؟!
ولی خوب چه می شود کرد؟ همنوعند دیگر.
تازه خبر نداری که در این هوای سرد همه اش مجبورم مایعات و غذای داغ بخورم و جز برای کار ضروری از منزل خارج نشوم و تاکسی دربست بگیرم و...
از همه بدتر اینکه در اینجا نیمه شب ها برق قطع می شود و این باعث می شود که من نتوانم پست جدید برای وبلاگم بفرستم و به وبلاگهای دوستانم سری بزنم و ...
ولی همه ي این مشقّات را تحمل می کنم، چون به هر حال زمستان زیباست و سردی هوا نشانه ی این است که انشاءالله تابستان خوبی در پیش داریم و ...
راستی از غزّه چه خبر؟ آب و هوا... غذا... سوخت... برق... همه چیز خوب است؟ احساس امنیت که می کنی انشاءالله؟ لابد داری حسابی از این زمستان زیبا لذت می بری؟...
خوش به حالت. فقط یادت باشد جای مرا هم خالی کنی.
دیگر بیشتر از این وقت ندارم، کاری که نداری؟
اگر کم و کسری داشتی به سازمان ملل یا سازمان کنفرانس اسلامی، و اگر هم احساس ناامنی کردی به شورای امنیت بگو، خوب؟
خدا نگهدار
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت ها:
*
نام کودکی که شخصیت ثابت کاریکاتور های " ناجی العلی "، کاریکاتوریست مشهور آواره فلسطینی بود. وی در هفتم شهریور سال ۱۳۶۶ در لندن به دست فردی ناشناس به شهادت رسید.
هم او که گفت:
" حنظله پس از من از بين نخواهد رفت و شايد مبالغه نكرده باشم اگر بگويم حتي پس از مرگم نيز به زندگي ادامه خواهد داد. "
.
.
.
گفته اند:
کلّ ُ یوم ٍ عاشورا... کلّ ُ أرض ٍ کربلا
یعنی:
همین دیروز... همین امروز... همین فردا
یعنی:
مدینه... کوفه... شام... غزّه
و والله که برای من و تو گفته اند، نه کس دیگر
برای من و تویی که "عاشورا" را شنیده ایم و "کربلا" را دیده ایم
برای من و تویی که صدای "هل من ناصر" به گوشمان رسیده است
برای من و تویی که "چشای قشنگ عباس" را برای لحظه ای گریسته ایم
راستی...
دیروز کجا بودیم؟
امروز کجا هستیم؟
فردا کجا خواهیم بود؟
...
هنوز دیر نشده!
... تا درمان
مرنجاب:
واحه ای در کویر مرکزی ایران؛
و بستری برای همخوابگی ستارگان و شن های بیابان
**
الهی به زیبایی سادگی
به والایی اوج افتادگی
رهایم مکن جز به بند غمت
اسیرم مکن جز به آزادگی!
قیصر امین پور
...تا درمان
