| تبليغات | X |
|
"آنچه را میدانی زیر پا مگذار..." همین!
|
مـــادر
... درمان
یادم میاد اولین گریه ای که تو زندگیم کردم و دلیلش گشنگی یا دلدرد یا آبنبات یا اسباب بازی یا تنبیه بابا یا... نبود صبح 14 خرداد 68 بود...
به خاطر نفس کشیدن تو زمونه ای که خمینی توش نفس کشیده اون دنیا دهنمون سرویسه!
... تا درمان
دوست جدیدم؛ حسین گفته:
"
با سلام به اقا محمد جواد این چند جمله را که براتون فرستادم نه از بابت حال گیری یا چیزی شبیه این باشه فقط قصد بنده اغاز ارتباطی دوستانه است..در ضمن دوست من زیاد به فکر حنظله های کشورهای دیگر نباشید که به حول قوه الهی حنظله هایی بس تلختر در کشور شریف ایران موجود می باشد بنده وقتی می بینم که این توجهات مردم شریف ایران به چنین میوه هایه تلخ دیگر کشورهازیاده و افکار ایشان را پریشان کرده دلم به حال حنظله های خیابان های کشورم بد جوریی می سوزه پس به قول معروف "چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است" لطف بفرماید نوک پیکان توجه های انسانیه خود را معطوف به دیار خود کنید
"
----------------------------------------
چون ایشان اولین نفری نیستند که این ایراد را می گیرند؛ نظر و البته جوابشان را
به عنوان یک پست جدید در وبلاگم قرار دادم؛
بگذار هر که بگوید هر چه می خواهد...
دوست خوبم؛
در اینکه شاید کودکانی با وضع تلخ تر در مملکت؛ شهر؛ محله؛ همسایگی و یا فامیل خود من و یا شما وجود داشته باشند، بنده هم با شما کاملا موافقم؛ و مطلبی هم که با عنوان حنظله نوشتم هیچ منافاتی با این مسئله ندارد. تنها چیزی که باعث شد این مطلب را بنویسم یک جوشش کاملا درونی و به قول قیصر : "مثل شعر ناگهان" بود؛ و شاید دلیلش هم بی گناهی کودکانی بود که چه پدران و مادرانشان بخواهند زیر بار زور بروند و چه نخواهند؛ مجبورند به تحمل گرسنگی و تشنگی و قطع برق و تبعاتش (از جمله تلف شدن کودکان نارس درون دستگاه های بیمارستان ها) و تکه تکه شدن پدر و مادر و برادر و خواهر و دوستانشان و حتی گذشتن تانک از روی اجساد آنها در پیش چشمان معصومشان. و البته احساس نا امنی که به نظر من بدترین بلایی است که ممکن است بر سر ملتی خراب شود و مثل از دست دادن سلامتی تا کسی دچارش نشود، عمق دردش را نمی فهمد.
فکر کنم این دلایل کافی است برای نوشتن احساس درونی ام و البته با کمال تعجب با عصبانیت چند نفر روبرو شدم که نمیدانم چرا از پر کردن صفحه های وبلاگ خودشان و دیگران از انواع خزعبلات و مطالب تکراری و شعر های شاید با وزن و قافیه ولی قطعا بی معنی و داستان های بی نمک و مخ زنی ها و به قول شما "اعمال شیطانی" و کلا وقت تلف کنی های بیهوده، این قدر عصبانی نشدند که از یاد کردن بنده از غربت عده ای کودک که تمام دنیا برای نابودیشان هم قسم شده اند و کسی هم جرأت ندارد حتی در وبلاگ شخصی خودش حرفی از آنها بزند؛ چه رسد به مجامع بین المللی و شورای امنیت و کنفرانس اسلامی.
انگار سلطنت شیطان بدجوری دارد فراگیر می شود و این دردی نیست که به قول شما با"معطوف کردن نوک پیکان احساس های انسانیه" من و شما به سمتی، قابل تسکین باشد و نیاز به "درمان" اساسی دارد.
آری عزیز؛
نمیدانم چرا پیش از اینکه کسی حرفی از کودکان فلسطینی -که تنها بخش کوچکی دردهایشان گرسنگی است- بزند؛ حرف نزدن از گرسنگی کودکان ایرانی باعث عصبانیت کسانی که صدای انسان دوستی ناسیونالیستـیــشان درآمده نمی شود.
بله دوست جدید من؛
حال به غربت آن کودکان بیشتر پی می برم و خوشحالم از اینکه اگر نتوانستم خودزنی یا خودکشی کنم؛ حداقل مطلبم تلنگری شد برای دوستانی که معنای درد غربت را کمی حس می کنند و بلکه دعایی کنند برای آمدن "درمان"؛ و الــّا نه من کسی هستم که به یاد گرسنگی کودکی -چه در ایران و چه هر کجای دیگر دنیا- یک لقمه از غذای لذیذم بـزنم و نه کسانی که از من ایراد گرفتند؛ و نه من کسی هستم که به یاد احساس ناامنی کسی یک دقیقه دیر تر خوابم ببرد و نه آنها.
...تادرمان
می خواستم بگویم:
" گفتن نمی توانم "
آیا همین که گفتم
یعنی
همین که
گفتم؟
قیصر
...تادرمان
خیلی فکر کردم که بعد از این همه مدت چی بگم...
آخرش بهترین نتیجه ای که بهش رسیدم این بود:
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ
اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ ه!
پی نوشت:
۱- اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ ه
۲- اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ ه!
...تادرمان!
یا أیها الذین آمنوا کُتِبَ علیکم القصاص فی القتلي
ای افرادی که ایمان آورده اید! حکم قصاص در مورد کشتگان بر شما واجب شده است.
(بقره-۱۷۸)
...
ولکم فی القصاص ِ حیاتٌ یا اولی الالباب لعلکم تـتـقـون
و برای شما در قصاص، حیات و زندگی است؛ شاید شما تقوا پیشه کنید.
(بقره-۱۷۹)
...
ما لکم لا تقاتلون فی سبیل الله و المستضعفین من الرجال و النساء و الولدان ...
چرا در راه خدا و مستضعفان از مردان و زنان و کودکان جهاد نمی کنید؟
(نساء-57)
...
من سمع رجلا ینادی یا للمسلمین و لم یجبه فلیس بمسلم
هر کس ندای یا للمسلمین کسی را بشنود و یاریش نکند مسلمان نیست.
...
و سیعلم الذین ظلموا أی منقلب ینقلبون
و کسانی که ظلم کرده اند به زودی خواهند دانست که به چه کیفرگاهی باز می گردند.
...
ثبت نام اهدای کلیه برای تعیین جایزه به منظور قصاص جنایتکاران صهیونیست
تا درمان...
تا حالا شده دستت زیر پای کسی بمونه؟
یا پات زیر چرخ ماشین؟
یا تن برادرت زیر شنی ِ تانک...
--------------------------------------------------------------------------------
فتوای جدید مراجع:
خود زنی که هیچ... خودکشی هم جایز است
تا درمان ...
این متن یک خود زنی است:
سلام برادرم... حنظله! * هنوز نفس می کشی؟!
آخرین باری که دیدمت ده ساله بودی، الان چند سال داری؟
اگر از احوال من جویا باشی باید بگویم که در این زمستان زندگی در اینجا خیلی سخت شده.
چون بعضی مواقع مجبورم به خاطر کمک به همنوعانم، شعله یکی از بخاری های خانه مان را مقداری کم کنم، یا اینکه بروم از توی کمدمان یکی دو تا لباس گرم بردارم و بپوشم... باورت می شود؟!
ولی خوب چه می شود کرد؟ همنوعند دیگر.
تازه خبر نداری که در این هوای سرد همه اش مجبورم مایعات و غذای داغ بخورم و جز برای کار ضروری از منزل خارج نشوم و تاکسی دربست بگیرم و...
از همه بدتر اینکه در اینجا نیمه شب ها برق قطع می شود و این باعث می شود که من نتوانم پست جدید برای وبلاگم بفرستم و به وبلاگهای دوستانم سری بزنم و ...
ولی همه ي این مشقّات را تحمل می کنم، چون به هر حال زمستان زیباست و سردی هوا نشانه ی این است که انشاءالله تابستان خوبی در پیش داریم و ...
راستی از غزّه چه خبر؟ آب و هوا... غذا... سوخت... برق... همه چیز خوب است؟ احساس امنیت که می کنی انشاءالله؟ لابد داری حسابی از این زمستان زیبا لذت می بری؟...
خوش به حالت. فقط یادت باشد جای مرا هم خالی کنی.
دیگر بیشتر از این وقت ندارم، کاری که نداری؟
اگر کم و کسری داشتی به سازمان ملل یا سازمان کنفرانس اسلامی، و اگر هم احساس ناامنی کردی به شورای امنیت بگو، خوب؟
خدا نگهدار
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت ها:
*
نام کودکی که شخصیت ثابت کاریکاتور های " ناجی العلی "، کاریکاتوریست مشهور آواره فلسطینی بود. وی در هفتم شهریور سال ۱۳۶۶ در لندن به دست فردی ناشناس به شهادت رسید.
هم او که گفت:
" حنظله پس از من از بين نخواهد رفت و شايد مبالغه نكرده باشم اگر بگويم حتي پس از مرگم نيز به زندگي ادامه خواهد داد. "
.
.
.
گفته اند:
کلّ ُ یوم ٍ عاشورا... کلّ ُ أرض ٍ کربلا
یعنی:
همین دیروز... همین امروز... همین فردا
یعنی:
مدینه... کوفه... شام... غزّه
و والله که برای من و تو گفته اند، نه کس دیگر
برای من و تویی که "عاشورا" را شنیده ایم و "کربلا" را دیده ایم
برای من و تویی که صدای "هل من ناصر" به گوشمان رسیده است
برای من و تویی که "چشای قشنگ عباس" را برای لحظه ای گریسته ایم
راستی...
دیروز کجا بودیم؟
امروز کجا هستیم؟
فردا کجا خواهیم بود؟
...
هنوز دیر نشده!
... تا درمان
کاروان بهشتیان زمین
کاروان فرشتگان سما
از غروب مدینه می آیند
به زمینی به نام کرببلا
نوجوانانشان چو اسماعیل
پیر مردانشان خلیل آسا
زائر اشک هایشان باران
تشنه مشک هایشان دریا
همه آیات سوره ی مریم
همه چون کاف و هاء و یاء و الی...
یوسفان عشیره ی حیدر
مریمان قبیله ی زهرا
کعبه می بیند و طواف مَلک
چشم تا کار می کند اینجا
کشتگان حوادث دیروز*
صاحبان شفاعت فردا
هر دلی با دلی گره خورده
همه مجنون صفت، همه لیلا
دارد این کاروان صحرائی
دخترانی عفیفه و نوپا
همه با احترام، با معجر
همه در پرده های حجب و حیا
پرده را از مقابل محمل
باد حتی نمی زند بالا
دور تا دورشان بنی هاشم
تحت فرمان حضرت سقّا
پای علیا مخدره زینب
روی زانوی اکبر ِ لیلا
.
.
.
**
----------------------------------------------------
*
کشته شد محسن و آنان که تماشا کردند
سند تیر به استر زدن امضا کردند
----------------------------------------------------
**
اسم شاعر رو نمی دونم چون این شعر رو از روی یکی از روضه های سعید حدادیان
برداشتم، برای همین به احتمال زیاد ناقص باشه ... و از این حرفا
... تا درمان
مرنجاب:
واحه ای در کویر مرکزی ایران؛
و بستری برای همخوابگی ستارگان و شن های بیابان
**
الهی به زیبایی سادگی
به والایی اوج افتادگی
رهایم مکن جز به بند غمت
اسیرم مکن جز به آزادگی!
قیصر امین پور
...تا درمان
«مردن» نیست که دریای آرام و ساکت زندگی را به موج وا می دارد؛
«چه سان مردن» است که سکوت را می شکند و آرامش را به خطر می اندازد،
خواب را به چشم حاکمان تاریکی حرام می سازد و
سکوت ساکن دریای زندگی را به خروش و خشم و فریادی اعتراض آمیز
- که«زنده بودن» را گواهی می دهد - بدل می کند.
«چگونه مردن» است که دست جامعه را می گیرد و
از گنداب کثیف زندگی یکنواخت و بی احساس و پوچ و یأس آور،
به مرز روشنایی و خروش آبشار حیات می آورد.
...شهید بهروز فرخ نیا
تو...
بین منتظرانت هم
غریبی!
عجیب تر:
که چه آسان
نبودنت...
شده "عادت"
...و "عبادت"!
چه بی خیال
نشستیم
نه کوششی...
نه وفایی...
فقط گفتیم:
"...خدا کند که بیایی"
...تا درمان
بیچاره زین الدین!
حالم به هم خورد(همانطور که قول دادم دروغ ننویسم، دروغ نمی گم)
واقعاً حال تهوع بهم دست داد وقتی دیدمش، جدی میگم.
امروز روی جلد بروشور تبلیغاتی موسسه ربا خواری و ربا دهی
"مهر" (یا همون بسیجیان سابق!) عکسش رو دیدم. زیرش نوشته بود:
"شهیدان، کبوتران آغشته به خونی هستند که جایشان در این دنیا
نیست."
که البته از چند جهت درست نوشته بود، چون:
۱- اگر "جایشان در این دنیا" بود، دیگر آدمهایی مثل چاپ کنندگان
این بروشور "جایشان در این دنیا" نبود؛
۲-اگر "جایشان در این دنیا" بود نمی گذاشتند نام و حیثیتشان لگدمال
شود، همان طور که نگذاشتند و تو نیز نمی توانی؛
۳-اصولاَ چون "جایشان در این دنیا نیست" آدمهایی مثل چاپ کنندگان
این بروشور "جایشان در این دنیا" هست؛
۴-هر دوی این آدمها به طور همزمان "جایشان در این دنیا نیست"؛
(به عبارت دیگر این دنیا برای هر دو به اندازه کافی جا ندارد)؛
همانطور که در "آن دنیا" جایشان یک جا نیست؛
۵-کلاَ بیچاره آنهایی که فکر می کنند "جایشان در این دنیا" هست؛
۶-"این دنیا" ارزونی خودتون؛
۷-همون بهتر که رفتن؛
۸-بیچاره ما!
۹-... و چند دلیل واضح دیگر.
دیشب داشتم یه قسمتی از برگزیده تفسیر نمونه رو می خوندم که ذیل آیه
۲۷۹ بقره نوشته بود: " از محتوای این آیه بر می آید که حکومت
اسلامی می تواند در برخورد با ربا به زور متوسل شود." چون
قرآن دقیقاَاز کلمه "حرب" استفاده کرده بود...
کلمه "حرب" آدم رو یاد "شهیدان" و "بسیجیان" میندازه؛
هفته "بسیج" بر همه "بسیجیان" مبارک! چشمتان روشن!
...تا درمان
گفت: خنده ی تلخ من از گریه غم انگیز تر است
هر چه خواستم غربتت را به روی خودم نیاورم... نشد
هر چه خواستم غربتم را به روی خودم نیاورم... نشد
هر چه خواستم نامت را دیر تر فریاد بزنم... نشد
هرچه خواستم از "درد" نگویم... نشد
هرچه خواستم از "درمان... تو"...
... نشد که نشد
"کویر" دلم با یادت بارانیست " ای نظاره ی شگفت!"
آآآآآه "ای مسافر غریب در دیار خویشتن!"
...راست گفتی احمد
خسته ام از این کویر، این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل،این سقوط ناگزیر
آسمان بی هدف، بادهای بیطرف
ابرهای سر به راه، بیدهای سر به زیر
ای نظاره ی شگفت! ای نگاه ناگهان!؛
ای هماره در نظر! ای هنوز بی نظیر!؛
آیه آیه ات صریح! سوره سوره ات فصیح!؛
مثل خطی از "هبوط"، مثل سطری از "کویر"؛
مثل شعر ناگهان، مثل گریه بی امان
مثل لحظه های وحی، اجتناب ناپذیر
ای مسافر غریب، در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم، با تو در همین مسیر!؛
از کویر سوت و کور، تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور! دیدمت ولی چه دیر!؛
این تویی در آن طرف، پشت میله ها رها
این منم در این طرف، پشت میله ها اسیر
دست خسته ی مرا، مثل کودکی بگیر
با خودت مرا ببر،خسته ام از این کویر!؛
قیصر امین پور
...تا درمان
